Γερμανός φιλόσοφος και ψυχοπαθολόγος. Έφτασε στη φιλοσοφία από την ιατρική και την ψυχοπαθολογία, με την οποία ασχολήθηκε σε δύο έργα: Γενική ψυχοπαθολογία (1913) και Ψυχολογία τωνκοσμοθεωριών (1919). Στη φιλοσοφία, η σκέψη του αποτελεί μία από τις βασικές κατευθύνσεις του υπαρξισμού. Παρουσίασε τις απόψεις του αρχικά στην τρίτομη Φιλοσοφία του (1932) και τις ανέλυσε σε σειρά πολλών άλλων έργων, όπως Λογική και ύπαρξη (1935), Περί της αλήθειας (1947), Η απαρχή και ο σκοπός της ιστορίας (1949), Εισαγωγή στη φιλοσοφία (1950).
Ο Γ. παρακολούθησε προσεκτικά την εξέλιξη του σύγχρονου κόσμου στα έργα του Πνευματική κατάσταση της εποχής μας (1931) και Τοζήτημα της γερμανικής ενοχής (1958). Η υπαρξιστική θεωρία του Γ. ξεκινά από την αντίληψη ότι η ανθρώπινη ζωή κυριαρχείται από την ανησυχία της αναζήτησης κάποιου πράγματος που μένει πάντα απρόσιτο και το οποίο αποτελεί έναν απλησίαστο υπερβατικό ορίζοντα.
